Ciekawostki - Myst
www.gry-online.pl - wortal rozrywkowy


Ciekawostki w grze
Opracował Aegnor

W pierwszej części sagi Myst starożytna cywilizacja ancestorów Atrusa nazywana jest "Dunny" (tak figuruje w napisach końcowych). Jednak zważywszy na fakt, że słowo to w Australii jest potocznym określeniem wychodka, zdecydowano się zmienić jego zapis fonetyczny na "D'ni".

Mimo wędrówek po przeróżnych wiekach i styczności z najróżniejszymi kulturami, Sirrus najwyraźniej gustuje w tradycyjnej sztuce ze znanego nam świata. Dlatego też w jego komnacie w Wieku Mechanicznym widzimy dwa obrazy Jeana Auguste'a Dominique'a Ingresa "Napoleona I na tronie cesarskim" (1806, po drobnym retuszu polegającym na zastąpieniu twarzy Bonapartego obliczem samego Sirrusa) i "Madame Moitessier" (1856), a oprócz tego jego ściany zdobią płótna pędzla Caspara Davida Friedricha ("Watzmann", 1824) i Anne-Louis Girodet-Trioson ("The Apotheosis of the French Heroes", 1801).





Z kolei Achenar najwyraźniej najbardziej ufa XVI-wiecznym ziemskim kartografom, bowiem wszystkie mapy jakie znajdujemy w jego pokoju w Wieku Stoneship opisują zakątki naszego globu. Są to kolejno: mapy autorstwa Abrahama Orteliusa przedstawiające Islandię (1), obie Ameryki (2), Pacyfik (3) i Ziemię Świętą (4) oraz mapy autorstwa Willema Janszoona Blaeu, na których widzimy Oxfordshire (5) i obie półkule naszej planety (6). Oczywiście autorzy gry nieco je wszystkie zmodyfikowali, by zmniejszyć podobieństwo do znanych nam geograficznych kształtów.


Jeśli w Wieku Mechanicznym obrócimy Fortecę o 180 stopni w stosunku do pozycji początkowej, to spoglądając w lunetę stojącą przy oknie pokoju Sirrusa zobaczymy szkielet wisielca na maszcie zatopionego okrętu. Jak zdradził fanom Richard A. Watson (znany jako "RAWA"), szkielet ma na imię Bob i jest ex-członkiem załogi Czarnych Statków.


W wieku Stoneship możemy w jednej szuflad w pokoju Sirrusa znaleźć flagę piratów z Czarnych Statków, której wzór znajduje się w zachowanym pamiętniku Atrusa dotyczącym Wieku Mechanicznego.


Z kolei w innej szufladzie znajduje się pokaźna ilość srebrnych i złotych monet. Przy bliższym zbadaniu możemy na nich dostrzec ten sam wzór, jaki widzimy na drzwiach Planetarium w Wieku Myst. Pewną wskazówką odnośnie zagadki tajemniczych monet może być notka, jaką możemy znaleźć w książeczce dołączonej do ścieżki dźwiękowej z gry. Jest tam następująca wzmianka na temat Sirrusa: "He had a great collection of items taken from a number of the Ages I had written, including a hoard of gold and silver coins which must have belonged to the people of Terrel".


Spora rzesza fanów jest przekonana, że gdy puścimy wstecz filmik, w którym projektor w Wieku Channelwood pokazuje nam jak Achenar mówi coś w niezrozumiałym języku (możemy go znaleźć na płycie w katalogu QTW\Channel\holoamth.mov), to słowa ułożą się w frazę "Rush Limbaugh understands". Rush Limbaugh to amerykański konserwatywny publicysta polityczny, a co miałby rzekomo rozumieć pozostaje słodką tajemnicą. Żeby wypracować sobie pogląd na tę teorię, najlepiej sprawdzić samemu.


Mozaika jaką widzimy na podłodze komnaty Atrusa w K'veer przedstawia twarz brodatego jegomościa. To nikt inny jak Chuck Carter, jeden ze współtwórców gry, odpowiedzialny za stworzenie właśnie tego jej fragmentu.


Ciekawostki o grze
Opracował Aegnor

Tytuł gry był inspirowany książką Juliusza Verne "The Mysterious Island" (Tajemnicza Wyspa). Twórcy przyznali także, że czerpali wenę z "Wynalazku Morela" pióra Adolfo Bioy Casaresa.

Budżet gry zamknął się w kwocie 650 tysięcy dolarów. Jej następca, Riven, kosztował już 10 milionów dolarów.

Początkowo gra miała zawierać ręcznie rysowaną grafikę, podobnie jak poprzednie gry braci Miller - The Manhole, Cosmic Osmo and the Worlds Beyond the Mackerel i Spelunx and the Caves of Mr. Seudo. Jednak rozwój technologii umożliwił osadzenie Mysta w prerenderowanym, trójwymiarowym świecie.

Gra powstawała dwa lata, z czego dwa miesiące zajęło stworzenie scenariusza. W pracach na stałe uczestniczyły cztery osoby (bracia Rand i Robyn Miller, grafik Chuck Carter i odpowiedzialny za dźwięk Chris Brandkamp), których "siedzibą" była piwnica braci Miller.

Za kreacje aktorskie, z racji skromnego budżetu, odpowiedzialni są sami twórcy gry - w rolę Sirrusa wcielił się Robyn Miller, a Rand zagrał Atrusa i Achenara. O ile wyrodnych synów w kolejnej grze z ich "udziałem" (czyli Exile) zagrali już inni aktorzy, to sam Atrus w wszystkich odsłonach cyklu był odgrywany przez Randa Millera (w End of Ages i Uru tylko wokalnie).


Lwia część grafiki powstała przy użyciu programu in StrataVision 3D, za resztę odpowiedzialne są Macromedia MacroModel i Photoshop 1.0. Sekwencje video tworzono w programie Adobe Premiere.

Myst powstał pierwotnie na komputerach Macintosh Quadra, dopiero Broderbrund Software zajęło się konwersją na system Windows. Ponadto gra ukazała się w wersjach na Amigę, CD-i konsole Jaguar, 3DO, Saturn, PlayStation, a całkiem niedawno na platformy PSP i Nintendo DS.

Poza wymienionymi konwersjami, gra doczekała się też dwóch pełnoprawnych remake'ów. Pierwszy pod nazwą Myst Masterpiece Edition oferował graczom oprawę graficzno-dźwiękową o podwyższonej jakości oraz wbudowany sytem podpowiedzi i map. Drugi, nazwany realMYST, oferował w pełni trójwymiarowe otoczenie (oparte na silniku Plasma 1.0), efekty pogodowe, zmienne pory dnia i dodatkowy Wiek - Rime.

Na etapie projektowania przewijały się propozycje takich Wieków jak: Mammoth Age, Night Age i Ivory Age, których jednak nie wykorzystano w grze.

Myst odniósł olbrzymi kasowy sukces, sprzedając się w liczbie przeszło 6 milionów egzemplarzy, co w czasie premiery gry było nakładem wręcz niebotycznym i dawało mu przez lata pierwsze miejsce na liście komputerowych bestsellerów (zdetronizowało go dopiero The Sims). Był też jedną z gier, które zapoczątkowały koniunkturę na czytniki CD-ROM do komputerów. Ogółem liczba sprzedanych egzemplarzy całego cyklu przekroczyła 12 milionów egzemplarzy.

Popularność Mysta sprawiła, że znaleźli się chętni, którzy, choć w jego tworzeniu nie mieli żadnego udziału, chcieli uszczknąć co nieco z tego tortu. Jedną z takich firm była Parroty Interactive, która pod koniec 1996 roku wypuściła pod tytułem Pyst parodię tej gry. Była to multimedialna prezentacja obrazująca jakich ekologicznych spustoszeń doznał Wiek Myst wskutek najazdu kilkumilionowej rzeszy turystów. Całość prezentowała dość mierny poziom, dziwić zatem może obecność Johna Goodmana w tym projekcie.


Olbrzymi komercyjny sukces Mysta próbowano "obudować" szeroką gamą utworów powiązanych z dziełem braci Miller, nie zawsze z dobrym skutkiem. Jednym z takich nieudanych projektów była seria komiksów "The Book of Black Ships" wydawnictwa Dark Horse, osadzone w świecie znanym z gry komputerowej. Planowano wydanie czterech zeszytów, jednak z racji wyjątkowo marnego poziomu (na przykład zamieniono tam osobowości synów Atrusa) skończyło się na jednym - o podtytule "Joining" (kolejny miał nazywać się "Betrayal"). Sirrus i Achenar dołączali w nim do załogi Czarnych Statków i występowali przeciw swojemu ojcu. Później wydano jeszcze krótki prequel o numerze "0" i podtytule "Passages" dostępny online w internecie. Na tym jednak definitywnie zakończył się ten niechlubny marketingowy epizod.

POBIERZ komiksy spakowane w jednym pliku.


Dużo ciekawszą propozycją dla fanów serii jest cykl książek osadzonych w uniwersum D'ni, autorstwa braci Miller i Davida Wingrove. Dotychczas ukazały się "Book of Atrus" ("Księga Atrusa"), "Book of Ti'ana" ("Księga Ti'Any") i "Book of D'ni", zapowiadane były także "Book of Marrim" i piąta część o niesprecyzowanym tytule, ale póki co nic nie wskazuje na to by miały ujrzeć światło dzienne. Trzy pierwsze tomy zebrane zostały ponadto w wydawnictwie "The Myst Reader".


Niestety, polski wydawca wspomnianych książek nie dość, że poprzestał na wydaniu tylko dwóch pierwszych tomów, to dodatkowo nie ustrzegł się kilku zasadniczych błędów. Tytułem przykładu - dla ujednolicenia oprawy serii, na okładce "Księgi Ti'Any" powtórzono bezkrytycznie symbol wieku Riven (czyli numer "5" w systemie liczbowym D'ni) z okładki "Księgi Atrusa", co nijak się ma do treści samej książki. Także w tekście symbole Riven oddzielają kolejne partie tekstu. Na "Księdze Ti'Any" oryginalnie znajdował się symbol oznaczający liczbę "17". Na usprawiedliwienie wydawcy należy jednak zauważyć, że system liczbowy D'ni został graczom zaprezentowany dopiero w grze Riven, która ukazała się już po wydaniu u nas wspomnianej książki.

Interesującą propozycją dla fanów była też najzupełniej "realna" gra towarzyska "Myst" wydana w 1998 roku nakładem University Games, łącząca cechy tradycyjnej gry planszowej i puzzli.


Apetyt fanów rozbudziły też pojawiające się co pewien czas informacje o planowanej ekranizacji komputerowego hitu. Spekulowano, że zająć się miał tym Steven Spielberg albo James Cameron, niektórzy twierdzili nawet, że obaj panowie o prawa do tytułu powalczą w sądzie. Niestety, nic z tego nie wyszło.

Soundtrack z gry, autorstwa Robyna Millera, został wydany na płycie audio dostępnej w sklepach muzycznych od 1995 roku.


Gra na stałę wpisała się w pejzaż popkultury naszych czasów i znalazła naśladowców nie tylko w macierzystej "branży". Tytułem przykładu: scenarzyści kultowego serialu "Lost" - Damon Lindelof i Carlton Cuse - przyznali, że istotną inspiracją była dla nich gra Myst. Bohaterowie serialu, podobnie jak protagonista w grze braci Miller, zostają rzuceni w nieznany im świat, który stopniowo poznają, badając zachodzące w nim zależności.

Powodem, dla którego Matt Damon zrezygnował z udziału w pracach przy grze komputerowej "The Bourne Conspiracy" był fakt, że producenci zdecydowali się zrobić typową pierwszoosobową strzelankę, podczas gdy Matt zabiegał o to, by gra była "bardziej w stylu Mysta".

W "Treehouse of Horror VI", to jest szóstym epizodzie siódmego sezonu animowanego serialu "The Simpsons", Homer przenosi się do trójwymiarowej rzeczywistości, w której jest między innymi biblioteka Atrusa z Wieku Myst.


Copyright (c) Michał Czajkowski. Wszelkie prawa zastrzeżone.