[zobacz od A do D]  [zobacz od E do M]  [zobacz od N do R]  [zobacz od S do Z]  [0, 1...]
[zobacz najlepsze zdaniem recenzentów]  [zobacz najgorsze zdaniem recenzentów]
[A]  [B]  [C]  [D]

Ace Ventura - recenzja Aegnor, 20 września 2005 Ace Ventura może się zapewne podobać, tylko nie bardzo potrafię sobie wyobrazić komu. Dzieci przyciągnie kolorowa grafika i "jajcarska" konwencja. Z kolei starsi i bardziej wybredni miłośnicy przygodówek będą załamani występującymi w grze... no, w zasadzie będą totalnie załamani.

Agon: The Mysterious Codex - recenzja Davero, 19 sierpnia 2009 Osoba, która odpowiada za polonizację w wypadku tej gry nie tylko najpewniej nienajlepiej zna angielski, ale nie zna także polskiego. Całe fragmenty tekstu są zwyczajnie bełkotliwe, bzdurne, nijak mające się do oryginału i wprowadzające w błąd. To chyba najgorsze tłumaczenie, z jakim miałem do czynienia.

Alfabet Śmierci - recenzja Aegnor, 12 grudnia 2005 Fabuła stwarza wrażenie pisanej w miarę postępów w tworzeniu gry. Jest prymitywna, niespójna, a pozorna głębia treści przerasta w pewnym momencie autorów na tyle, że zaczynają się w niej dokumentnie gubić. Widać wyraźnie, że to treść gry była dostosowywana do zebranego materiału, a nie na odwrót.

Alone in the Dark - recenzja Reptil3, 4 sierpnia 2005 Chociaż terminu survival-horror zaczęto używać dopiero po premierze Resident Evil, to protoplastą całego gatunku bez wątpienia był właśnie Alone in the Dark. Wydana w 1992 roku przygodówka z elementami akcji francuskiego Infogrames zrobiła na graczach kolosalne wrażenie.

Amerzone: Testament Odkrywcy - recenzja Aegnor, 8 stycznia 2006 Historia opowiedziana w Amerzone jest chyba najciekawszym elementem i największym atutem tej gry. Nie jest szczególnie skomplikowana ani oryginalna, brak tu dramatycznych zwrotów akcji czy głębokich psychologicznych przemian bohatera, a mimo to posiada pewien czar, który sprawia, że uczestniczymy w niej z przyjemnością.

Anacapri: The Dream - recenzja Davero, 18 sierpnia 2007 Kiedy rozmawiamy z bohaterami niezależnymi napotykanymi w Anacapri, nie obserwujemy tylko jednej fotografii interlokutora. Fotografie te zmieniają się, oddając zmieniającą się gestykulację, pozy rozmówcy. Osiągnięto dzięki temu naprawdę dobry efekt, udanie obrazując dynamikę prowadzonego dialogu.

Ankh: Klątwa Mumii - wrażenia Elum Virgo Ankh: Klątwa Mumii - recenzja Davero, 31 stycznia 2007 Pierwsze wrażenie robi dobre, rozpoczynając się nieco zaskakującym najazdem kamery w kierunku tła napisów menu, który okazuje się być początkiem intra, a którego klimat z miejsca uzmysławia (ewentualnym nieświadomym) w jakiej atmosferze utrzymany będzie ten tytuł.

Another World - recenzja Davero, 15 stycznia 2007 Nie wiesz gdzie jesteś, z oddali obserwuje cię jakiś lwo-podobny stwór, napotkane po drodze kolcogłowy okazują się dysponować jadem, który paraliżuje w kilka sekund... To jest naprawdę obcy, inny, groźny świat. Nie wiesz o nim nic, nie wiesz też jak wrócić do domu i czy jest to w ogóle możliwe. A gdy trafisz już na wyższą inteligencję, pożałujesz.

Art of Murder: Klątwa Lalkarza - recenzja Elum, 18 marca 2010 Liczyłem na to, że kontynuacja do bólu przeciętnej Sztuki Zbrodni będzie choć odrobinę lepsza. Nic z tego. Klątwa Lalkarza powiela wszystkie wady i niedoskonałości swojej poprzedniczki. Cała gra wprost ocieka przygodówkowymi stereotypami i banałami, których świadomi współcześni deweloperzy starają się z całych sił unikać.

Art of Murder: Sztuka Zbrodni - wrażenia Elum Art of Murder: Sztuka Zbrodni - recenzja Aegnor, 21 lipca 2008 Jak na grę stworzoną nad Wisłą polonizacja (o dziwo ograniczająca się tylko do napisów) wypada dramatycznie słabo. Dialogi są płaskie i ugrzecznione, bez wigoru i charyzmy, z rzadka okraszone nieporadnymi żartami.

Atlantis: The Lost Tales - recenzja Galador, 19 marca 2003 Atlantis to jedna z najlepszych gier przygodowych, a już na pewno najlepsza przygodówka spod znaku Cryo. Gorąco zachęcam do odwiedzenia świata pierwszej części gry, która wprawdzie doczekała się dwóch sequelów, jednak odbiegają one znacznie od pierwowzoru i w porównaniu z nim bardzo rozczarowują.

Atlantis II - wrażenia Aegnor Atlantis II - recenzja Galador, 3 lipca 2003 Długo, oj długo zabierałem się za tę recenzję... Może dlatego, że druga część serii Atlantis trudna jest do ocenienia? Ma swoje niezaprzeczalne zalety, ma też jednak spore wady. Atlantis II stoi o poziom niżej od swej poprzedniczki i o poziom wyżej od części trzeciej.

Atlantis III: Nowy Świat - wrażenia Aegnor Atlantis III: Nowy Świat - recenzja Galador, 4 marca 2003 To najgorsza część serii. Pieniądze na nią wydane są po prostu wyrzucone w błoto, nie mówiąc już o straconym przy niej czasie, kiedy można by było robić cokolwiek innego - choćby jeszcze raz zagrać we wspaniałą pierwszą część Atlantis.

Aztec: The Curse in the Heart of the City of Gold - wrażenia Aegnor Aztec: The Curse in the Heart of the City of Gold - recenzja Galador, 19 grudnia 2002 Aztec budzi mieszane uczucia. Z jednej strony, jako gra przygodowa ponosi dotkliwą klęskę ze względu na skrajnie uproszczone dialogi i zbyt niski poziom trudności. Z drugiej, jako program edukacyjny jest całkiem niezły i zainteresowani cywilizacją Azteków mogą tu znaleźć wiele ciekawych informacji.

Belief & Betrayal: Medalion Judasza - recenzja Kent, 2 maja 2008 Śledząc rozwój wydarzeń miałem wrażenie, że z gry wyciętych zostało sporo istotnych informacji. Na przykład w pewnym momencie bohater dowiaduje się, że musi jechać do Watykanu by zobaczyć pewien fresk. Dlaczego akurat ten i jak to się ma do sprawy? Niestety twórcy tego nie wyjaśnili.

Beneath a Steel Sky - wrażenia Aegnor Elum Beneath a Steel Sky - recenzja Wajuś, 26 czerwca 2003 Tytuł ten w swoim czasie podbił Europę, okupując miesiącami listy komputerowych bestsellerów, zaś przemknął zupełnie niezauważony w USA. Tak czy inaczej, Beneath a Steel Sky to rasowa klasyka wśród gier komputerowych. Jedna z tych niewielu produkcji posiadających własny, oryginalny klimat.

Beyond Good & Evil - wrażenia Aegnor Beyond Good & Evil - recenzja Davero, 4 czerwca 2007 Akcja toczy się na Hillys, jakiejś fantastycznej planecie, zamieszkałej tak przez ludzi, jak i inne gatunki sapiens (świnie, nosorożce, wydry itp.) oraz stworzenia z założenia inteligencji pozbawione, acz w wielkiej części wredne i agresywne.

Black Mirror, The - wrażenia Davero Elum Virgo Black Mirror, The - recenzja Czaju, 7 marca 2005 Długo, właściwie to od czasu Syberii, czekałem na pojawienie się u nas takiej przygodówki. Historia Samuela Gordona przez kilka kolejnych wieczorów trzymała mnie przed komputerem - i nie puszczała!

Blackwell Legacy, The - recenzja Virgo, 23 stycznia 2007 The Blackwell Legacy to miniseria opowiadająca o losach dwóch nierozerwalnie połączonych ze sobą postaci. Rosangela to niespełniona pisarka, dziennikarka i, co z przerażeniem odkrywa, medium. Joey - duch związany od dwóch pokoleń z rodziną Blackwell, sam nie do końca wiedzący w jaki sposób i dlaczego. Ten dziwny duet pomaga niespokojnym duszom, błąkającym się po Ziemi, opuścić nasz świat i wyruszyć w dalszą drogę.

Blade Runner - wrażenia Elum Blade Runner - recenzja Aegnor, 22 sierpnia 2005 Fabuła Blade Runnera to prawdziwa perełka wśród detektywistycznych przygodówek. Jest tu wszystko czego potrzeba miłośnikom gatunku - niepowtarzalny nastrój, niebanalna i rozbudowana intryga, dramatyczne zwroty akcji...

Blair Witch Volume I: Rustin Parr - recenzja Little Horror, 19 stycznia 2004 Sama gra, jak większość survival horrorów, jest połączeniem dwóch rodzajów rozgrywki. Pierwsza to część przygodowo - detektywistyczna, gdzie rozmawiając z mieszkańcami Burkitsville zbieramy kolejne tropy w sprawie Rustina Parra. Zaś druga, to jak przystało na ten gatunek - walka.

Blair Witch Volume II: The Legend of Coffin Rock - recenzja Little Horror, 1 lutego 2004 Po hicie jakim bez wątpienia był Rustin Parr, spodziewaliśmy się, że kolejna część będzie przynajmniej równie dobra. Coffin Rock to nie rozczarowanie - to katastrofa. Gra powinna być pokazywana developerom jako klasyczny przykład - "jak nie należy robić survival horrorów".

Blair Witch Volume III: The Elly Kedward Tale - recenzja Little Horror, 7 marca 2004 Na pierwszy rzut oka The Elly Kedward Tale wygląda na najlepiej dopracowaną część trylogii, ale co z tego, skoro autorzy skupiwszy się na mało znaczących szczegółach, najwyrazniej stracili z oczu ogólną perspektywę. W The Elly Kedward Tale nie czuje się ani klimatu epoki, ani egzotyki indiańskich legend, wokół których przecież kręci się cała fabuła.

Bone: Wygnaniec z Kosteczkowa - wrażenia Aegnor Virgo Bone: Wygnaniec z Kosteczkowa - recenzja Reptil3, 2 czerwca 2006 Osoby, które nie zaczynają dopiero swojej przygody z grami przygodowymi mogą poczuć się rozczarowane dość niskim poziomem trudności. Tak naprawdę to tylko raz podczas gry zatrzymałem się na chwilę, żeby pomyśleć co dalej zrobić i bliżej przyjrzeć się otoczeniu w poszukiwaniu hotspotów.

Broken Sword: The Shadow of the Templars - wrażenia Aegnor Davero Broken Sword: The Shadow of the Templars - recenzja Wajuś, 13 czerwca 2003 Broken Sword to jeden z najciekawszych przedstawicieli "komputerowych opowieści" minionej dekady. Łączy nienaganne wykonanie techniczne z porywającą fabułą. To jedna z tych wyjątkowych pozycji sprawiających, że gry przygodowe nigdy nie umrą i zawsze będzie na nie zapotrzebowanie.

Broken Sword II: The Smoking Mirror - wrażenia Aegnor Davero Broken Sword II: The Smoking Mirror - recenzja Varkas, 13 maja 2003 Dla fanów gatunku Broken Sword II to pozycja obowiązkowa, dla innych dobra na początek - nie za trudna, nie za łatwa, z dużą dozą humoru, a do tego niesamowicie wciągająca. Zdecydowanie warto zagrać!

Broken Sword 3: The Sleeping Dragon - wrażenia Wajuś Broken Sword 3: The Sleeping Dragon - recenzja Galador, 11 września 2005 Kto szuka odrobiny prostej, przygodowej rozrywki, przyjemnie spędzi przy BS3 czas. Niestety, czegoś tutaj brak. Klimatu, wyrazistych postaci, fabuły z prawdziwego zdarzenia, czy dowcipu stojącego na poziomie poprzednich części. Dlatego równie dobrze można sobie ten tytuł odpuścić.

Broken Sword 4: Anioł Śmierci - recenzja Jaro, 8 lutego 2007 Tym, co stanowiło o sile Broken Sworda od zawsze, były postacie, które napotykaliśmy na swej drodze - każda z nich miała swoją własną historię do opowiedzenia i nie spełniała roli typowej dla wielu przygodówek "zapchajdziury". Tu nie jest inaczej: moimi ulubionymi są brat Mark, ze skłonnościami homoseksualnymi i uliczny kloszard Archie.

Były Sobie Myszki Trzy: Na spotkanie Cioci Myszy - recenzja Elum, 25 stycznia 2009 Wszystkie występujące w grze postacie to rzeczywiste lalki stworzone, a następnie poklatkowo wprawione w ruch przez Natalię Fadiejewą - rosyjską artystkę na co dzień specjalizującą się w wyrobie szmacianych zabawek (m.in. pluszowych, realistycznie wyglądających zwierzątek).

Byzantine: The Betrayal - recenzja Davero, 27 sierpnia 2007 Aktorzy w Byzantine występujący grają niczego sobie, mówiąc po angielsku z mocnym akcentem. Są też całkiem ładnie wpasowani w tło, na którym występują. Jeśli włączymy odpowiednią opcję, dialogom będą towarzyszyć napisy, które mogą pomóc zrozumieć, o co chodzi.

Ceville - recenzja Davero, 14 lipca 2009 Elementem dodającym Ceville oryginalnego smaku jest zestawienie ze sobą i oddanie pod kontrolę gracza nie jednego, a dwójki (niekiedy nawet trójki) bohaterów, całkowicie różniących się charakterami. Ich komentarze do komentarzy partnera, czy dialogi stanowią jedną z jaśniejszych stron tego tytułu.

Chłopaki nie płaczą - recenzja Aegnor, 10 listopada 2005 Fabuła gry jest, delikatnie mówiąc, krojona na siłę. A mówiąc niedelikatnie jest po prostu głupawa. Twórcom desperacko zależało na wykorzystaniu potencjału osobowości głównych bohaterów filmowego pierwowzoru i poszli po najmniejszej linii oporu, by to osiągnąć.

Chronomaster - recenzja PJ2099, 1 sierpnia 2007 Zelazny uważany jest za jednego z przodowników "nowej fali" w obrębie literatury science fiction, która całkowicie zmieniła jej oblicze, zdominowane do roku 1960 głównie przez proste przygody pełne akcji i umiejscowione najczęściej w kosmosie. Autor zaczął eksperymentować z formą oraz ze szczególnym upodobaniem włączał do swoich opowiadań treści psychologiczne, mitologie różnych kultur, magię oraz sny.

Commander Blood - recenzja Aegnor, 23 sierpnia 2007 Gra emanuje duchem epoki, w której powstała, aromatem czasów poszukiwania dla gier komputerowych nowych nośników i środków wyrazu, początków globalnej sieci internetowej. Trudno nie uśmiechnąć się, gdy wielki rzeźnicki robot przekonuje nas o swojej ponadprzeciętnej inteligencji, argumentując to faktem, że posiada w głowie wielki CD-ROM.

Conquests of the Longbow: The Legend of Robin Hood - recenzja Fean, 14 sierpnia 2007 Nasz dzielny łucznik chroni się wraz ze swoją brygadą w słynnym lesie Sherwood. Niejednego chwata z jego kompanii na pewno rozpoznasz - Mały John czy braciszek Tuck to postacie znane niemal każdemu. Jeśli wydaje Ci się, że jesteś zmuszony podróżować samotnie, zadmij w róg, który posiadasz od początku, a natychmiast zjawi się przynajmniej jeden z Twoich ludzi.

Conspiracies - recenzja Davero, 15 marca 2007 Conspiracies to jedno z tych doświadczeń, które, mam nadzieję, nigdy mi się już nie przydarzy. Może powinienem cię czytelniku trzymać w niepewności, systematycznie punktując ją po brakach, aż padnie na ring bez sił, a sędzia doliczy do dziesięciu. Ale nie mogę się powstrzymać... Tyle krwi mi napsuła.

Conspiracy - recenzja Czaju, 3 maja 2003 Wydanie przez Cenegę Conspiracy, to ukłon w stronę zatwardziałych miłośników przygodówek i tych sentymentalnych oszołomów, którzy wciąż wspominają "tamte" gry. Ci z przyjemnością dołączą ją do swojej koleckcji, podobnie zresztą jak miłośnicy dobrych szpiegowskich historii.

Cruise for a Corpse - recenzja Tex Murphy, 31 stycznia 2004 Fabuła gry czerpie z najlepszych wzorców, z łatwością można się w niej dopatrzeć elementów zapożyczonych od mistrzyni gatunku - samej Agathy Christie. Od początku wiadomo, że mordercą jest ktoś z zamkniętego kręgu osób znajdujących się na statku, a w miarę postępów dochodzenia wychodzą na jaw kolejne fakty, oraz to, że odpowiedni motyw mógł mieć niemal każdy.

CSI: Kryminalne zagadki Las Vegas - recenzja Virgo, 31 sierpnia 2007 Do pracy oddano nam spory zestaw narzędzi, zarówno tradycyjnych jak i nowoczesnych. Mamy więc oczywiście rękawiczki lateksowe do zbierania dowodów, waciki, szkło powiększające, gips czy pędzelek do wykrywania odcisków palców. Ale mamy również kamerę podczerwoną, badający skład powietrza sniffer, luminol (znacznik reagujący z krwią) czy mikrosil (do robienia odlewów ran).

CSI: Kryminalne Zagadki Las Vegas - Mroczne Motywy - recenzja Virgo, 3 listopada 2007 Tworząc zręby swojej kolejnej produkcji autorzy nie wymyślili koła. Sięgnęli jedynie po sprawdzony już sposób i obsadzając nas po raz kolejny w roli żółtodzioba prosto z Akademii nakazali starać się o przyjęcie na nocną (serialową) zmianę CSI. Znów też, wychodząc z założenia, że to gracz jest bohaterem, naszej postaci nie poznamy.

Culpa Innata - recenzja Tetelo, 30 sierpnia 2008 Ta gra nie powinna mi się podobać. Futurystyczne lokacje, kilometrowe dialogi, alinearność, dynamiczne kamery w trójwymiarze - to nie dla mnie. A jednak okazało się, że po czarnej serii gier wtórnych, głupich lub dziecinnych tego właśnie było mi trzeba: gry dla dorosłych.

Curse of Monkey Island, The - wrażenia Aegnor Elum Virgo Curse of Monkey Island, The - recenzja Houdini, 16 lipca 2006 Sześć długich lat przyszło czekać fanom Monkey Island (i przygodówek w ogóle) na następcę wydanej w 1991 roku LeChuck's Revenge. Gdy w końcu gra trafiła w ich ręce, wielu z nich nie mogło się oprzeć wrażeniu, że tak na prawdę nie tego się spodziewali...

Curse: The Eye of Isis - recenzja Little Horror, 7 grudnia 2003 Zagadki są w miarę proste i wyważone - raczej niemożliwe jest utknięcie w jakimś momencie rozgrywki z powodu nie rozwiązania zadania. Zagadek logicznych jest mało, a do tych, które są, wskazówki (a wręcz rozwiązania) niemal nachalnie podtyka się pod nos.

Daemonica - recenzja Davero, 29 kwietnia 2007 Daemonica oferuje z pewnością więcej niż tylko solidną rzemieślniczą robotę, w niektórych aspektach mając zdecydowane przebłyski "tego czegoś", co w graniu kluczowe. W innych niestety kuleje (zwłaszcza jeśli idzie o rozbudowanie całości, w tym zadań dialogowych, które są clue rozgrywki), dlatego z pewnością nie wszyscy będą się przy niej dobrze bawić.

Dark Eye, The - recenzja Aegnor, 1 października 2007 The Dark Eye to dzieło wybitne - niepokojące i hermetyczne. To jeden z najciekawszych eksperymentów w historii komputerowej rozrywki, nadający sens lokowania tego obszaru ludzkiej aktywności jako pełnoprawnej dziedziny kultury. Mamy do czynienia z adaptacją, która przenosi odbiór pierwowzoru na zupełnie inny poziom, wprowadzając nowe treści i emocje, przenosząc akcenty, zacierając granicę pomiędzy uczestnikami a widzem.

Dark Side of the Moon - recenzja Davero, 11 czerwca 2006 Tematyka fantastyczna w tradycyjnym ujęciu nie jest obecnie zbyt często wykorzystywana przez twórców gier komputerowych. I nie mówię tu nawet o hard sci-fi, koncentrującej się na prawdopodobieństwie świata przedstawionego z punktu widzenia aktualnej wiedzy i możliwej do wyobrażenia linii rozwoju...

Day of the Tentacle - wrażenia Aegnor Day of the Tentacle - recenzja Houdini, 8 grudnia 2006 Pomimo wielu użytych w tej recenzji porównań do Maniac Mansion, gracze, którzy nigdy w tego klasyka nie grali, nie mają się czym martwić przed przystąpieniem do części drugiej - można świetnie się bawić bez znajomości wydarzeń i bohaterów z "jedynki".

Discworld - recenzja Elum, 25 lipca 2003 Biegająca za naszym bohaterem na swoich krótkich nóżkach drewniana skrzynia bez dna (zrobiona z drewna myślącej gruszy), pełniąca rolę inwentarza, wygląda po prostu uroczo. Na całe szczęście twórcy gry nie popełnili największego błędu w swoim życiu i nie zrezygnowali z tej, dobrze znanej z książek Pratchetta, "postaci".

Discworld II: Missing, Presumed...!? - recenzja Elum, 20 stycznia 2006 Oprawa graficzna Discworlda II jest chyba najbliższa (choć chyba wciąż odległa) wizji Josha Kirby'ego - ilustratora "Świata Dysku". Rincewind wygląda tu zupełnie inaczej niż w części pierwszej. Podobnie lokacje. Ankh-Morpork zmieniło się nie do poznania, choć akurat w tym przypadku moim zdaniem developerom troszkę nie wyszło.

Discworld Noir - wrażenia Aegnor Discworld Noir - recenzja Elum, 1 lutego 2006 Oprawa graficzna w Discworldzie 3 oczywiście jest, lecz jest z nią pewien niewielki problem. Jest kiepska... jak na taką grę. Widać że panowie (i panie) z Perfect Entertainment nie mieli zbyt dużego doświadczenia w "rysowaniu" świata w modnym 3D, bo wyszło im to zaledwie dostatecznie.

Dracula: Ostatnie Sanktuarium - recenzja Aegnor, 14 września 2007 Skoro Dracula: Ostatnie Sanktuarium wygląda i brzmi jak pierwsza część, to pewnie i poziom trudności jest bliźniaczo niski? Nic bardziej mylnego, twórcy zdecydowali się bowiem na rzadko spotykany krok i zmienili gruntownie charakter rozrywki. Dotychczasowe, dość banalne zagadki "ekwipunkowe" uzupełniono o sporą liczbę przemyślanych zadań opartych na kojarzeniu różnych faktów i używaniu mniej lub bardziej skomplikowanych maszynerii.

Dracula: Zmartwychwstanie - recenzja Aegnor, 14 maja 2007 W przypadku Draculi trudno mówić o stopniu trudności, bo gra w zasadzie przechodzi się sama. Zagadki są uderzająco logiczne, a wskazówki bardzo jednoznaczne. W rezultacie jedyny możliwy problem to przegapienie jakiegoś przedmiotu albo miejsca, gdzie bohater powinien coś pomajstrować.

Dreamfall: The Longest Journey - wrażenia Aegnor Dreamfall: The Longest Journey - recenzja Elum, 29 września 2006 Dreamfall jest niepokojąco nierówny. Są momenty gdy wciąga i nie pozwala oderwać sie od komputera ani na chwilę. Są też jednak rozdziały, które do gry nie pasują, wywołując jedynie uczucie frustracji, bynajmniej nie z powodu wysokiego poziomu trudności.

Droga do Indii - recenzja Galador, 18 czerwca 2003 Podczas gry spotkasz zadziwiająco mało postaci. Po przyjeździe do New Delhi możesz porozmawiać zaledwie z dwiema osobami! I tak bezludnie jest praktycznie wszędzie, gdzie los cię zaprowadzi... W ciągu całej gry spotkasz raptem dwadzieścia osób, z czego większość to Thugowie-strażnicy, z którymi nie zamienisz ani słowa.

[wróć do początku]