[zobacz od A do D]  [zobacz od E do M]  [zobacz od N do R]  [zobacz od S do Z]  [0, 1...]
[zobacz najlepsze zdaniem recenzentów]  [zobacz najgorsze zdaniem recenzentów]
[E]  [F]  [G]  [H]  [I]  [J]  [K]  [L]  [M]

Fable - recenzja Elum, 11 grudnia 2009 Fable jest trochę jak interaktywna, a przy tym pięknie ilustrowana książka, co moim zdaniem jest jej największą zaletą. Oprócz wspomnianego narratora, jest odpowiednio dobrana czcionka oraz stylowe okienka zbliżeń pojawiające się podczas rozmów lub eksploracji otoczenia (które, nawiasem mówiąc, również należy dokładnie egzaminować).

Fahrenheit - wrażenia Aegnor Davero Fahrenheit - recenzja Elum, 24 lipca 2006 Szkoda, że Fahrenheit, wbrew temu co mówiło się i pisało o grze przed premierą, jest przygodówką liniową. Delikatnie naginać fabułę oczywiście się da (dzięki czemu grę można za każdym razem przechodzić troszkę inaczej), ale generalnie i tak każda akcja prowadzi nas do wspólnych "check pointów".

Faust - wrażenia Virgo Faust - recenzja Aegnor, 31 maja 2007 Fabuła Fausta to uczta, ale bez deseru. Rzadko trafiają się gry poruszające tak złożoną problematykę jak wina, pokuta i odkupienie, z drugiej zaś strony trudno oprzeć się wrażeniu, że twórcy zatrzymali się w pół kroku, powściągnęli ambicję.

Fenimore Fillmore: The Westerner - recenzja Czaju, 25 lipca 2004 Z bogactwem grafiki wyraźnie kontrastuje mizeria oprawy audio. Nie chodzi tu bynajmniej o kiepską jakość odgrywanej muzyki i dźwięków, a o ich małe urozmaicenie (delikatnie mówiąc). Kilka odgrywanych na zmianę melodii - dosłownie trzy lub cztery - to zdecydowanie za mało.

Flojd - recenzja Houdini, 1 sierpnia 2006 Sama fabuła nie jest zbyt ciekawa. Robi raczej dość schematyczne wrażenie, a w niektórych momentach po prostu razi swą infantylnością. Nie mamy co liczyć na zaskakujące zwroty akcji i tym podobne patenty (dobra, ostatni dialog wyjaśniający to i owo jest dość zaskakujący). Wszystko zmierza do celu dokładnie tak jak przewidujemy.

Full Throttle - wrażenia Aegnor Davero Full Throttle - recenzja Elum, 18 marca 2005 Premiera Full Throttle wypadła akurat na lata boomu na filmy interaktywne, pewnie więc chodziło o to, że "action packed" przygodówka, lekka łatwa i przyjemna, w której główną rolę odgrywają cutscenki, sprzeda się lepiej.

Gabriel Knight: Sins of the Fathers - wrażenia Aegnor Gabriel Knight: Sins of the Fathers - recenzja Czaju, 24 marca 2003 Wśród tysięcy gier wydanych na wszelkie możliwe platformy są takie, które niczym dobre książki, prawie się nie starzeją. Gabriel Knight jest jedną z takich gier i dzisiaj, w roku 200x jest przynajmniej kilka powodów, dla których warto do niej wrócić i jeszcze więcej, dla których TRZEBA zagrać w nią po raz pierwszy.

Gabriel Knight II: The Beast Within - recenzja Fafnir, 14 marca 2006 Najwięcej kontrowersji wzbudził i wzbudza do dzisiaj sam wygląd gry. Twórcy postanowili stworzyć ją w modnej swego czasu konwencji filmu interaktywnego. To spowodowało, że co chwilę naszą rozrywkę uroizmaicają (krótsze lub dłuższe) przerywniki filmowe...

Gabriel Knight 3: Krew Świętych, Krew Potępionych - recenzja Galador, 7 lipca 2003 Gabriel Knight 3 to gra warta polecenia. Mimo, iż zakończenie historii może nieco rozczarowywać, gra jako całość stoi na bardzo wysokim poziomie. Zróżnicowane zagadki, wciągająca fabuła oraz ciekawe postacie sprawiają, że zdecydowanie warto wybrać się na wycieczkę do Rennes-le-Chateau.

Gilbert Goodmate: Fangoryjskie Dziwy - wrażenia Elum Gilbert Goodmate: Fangoryjskie Dziwy - recenzja Bartolomeo, 12 lutego 2003 Niestety, nawet najpiękniej narysowane tła i dobrze dobrane głosy nie są w stanie zamazać złego wrażenia, jakie wywiera już na początku sama fabuła, a potem reszta niedoróbek jakie zawiera gra.

Głupki z Kosmosu - recenzja Czaju, 3 grudnia 2002 Mówią, że ludzka głupota nie zna granic. Okazuje się, że głupota kosmitów sięga jeszcze dalej. Twarde lądowanie, latający spodek rozbity o Ziemię i konieczność zostania na dłużej na tej hałaśliwej i irytującej planetce. Taki oto los spotkał piątkę kosmitów - bohaterów Głupków z Kosmosu.

Gobliiins - recenzja Aegnor, 16 kwietnia 2007 Na początku należałoby wyjaśnić, że tytułowe gobliny to nie obrzydliwe i nikczemne zielone stwory znane z opowiadań fantasy. Przypominają raczej nasze skrzaty i są bardzo pokojowo usposobione. Wolą nie wysuwać nosa poza znane sobie kąty, chyba że będą do tego zmuszone.

Grim Fandango - wrażenia Aegnor Grim Fandango - recenzja Elum, 18 maja 2003 El Marrow jest jedną z ważniejszych metropolii... Czyśćca, natomiast Manuel "Manny" Calavera, główny bohater Grim Fandango, to... Śmierć. I to w dodatku nie jedyny! Departament Śmierci, w którym pracuje Manny, ma bowiem wielu pracowników...

Hopkins FBI - recenzja Czaju, 5 listopada 2002 Rysowane tła raz wyglądają całkiem przyzwoicie, innym razem sprawiają wrażenie wykonanych za pomocą Painta, a w jeszcze innym miejscu są wyrenderowane w 3D. Kiepskiego obrazu całości dopełnia część gry wzorowana na... Wolfensteinie (bezsensowne bieganie po korytarzach z pistoletem w ręku).

In Memoriam - recenzja Davero, 24 listopada 2008 Historia opowiadana w In Memoriam jest przyzwoita. Jak na komputerowe fabuły. W samej treści niczym nadzwyczajnym nie zadziwia, niemniej poprowadzona jest, w ramach swojej konwencji, wiarygodnie. Zwłaszcza amatorskie filmy nagrywane przez Jacka i Karen w trakcie ich wojaży przypadły mi do gustu.

Indiana Jones and the Fate of Atlantis - wrażenia Aegnor Indiana Jones and the Fate of Atlantis - recenzja Houdini, 8 października 2006 Ci, którzy przygodówek LucasArts nie znoszą z powodu ich pokręconego poczucia humoru, które często wykorzystywane jest także przy rozwiązaniach stawianych przed graczami zadań, co często mocno je komplikowało, do Fate of Atlanits mogą przystąpić bez obaw. Zwariowanych zagadek praktycznie tu nie ma.

Insecticide - recenzja Elum, 12 kwietnia 2010 Insecticide jest chwilami zaskakująco podobna do Grim Fandango. Bar, do którego w jednej z misji trafia Chrys, od zewnątrz momentalnie skojarzył mi się z Blue Casket. Z kolei strajkujące pszczoły-demony, z którymi Manny robił interesy w Rubacavie, to postacie bardzo w stylu bohaterów Insecticide.

Jack Orlando: A Cinematic Adventure - wrażenia Elum Virgo Jack Orlando: A Cinematic Adventure - recenzja Czaju, 3 grudnia 2002 Wśród twórców gier są artyści i rzemieślnicy. Jack Orlando jest przygodówką, którą rzemieślnicy z cechu TopWare zadebiutowali na polskim rynku. Okazało się, że do udanego debiutu wystarczy całkiem przeciętna gra (w połączeniu z niską ceną).

Jack the Ripper - recenzja Qualis, 28 sierpnia 2009 Początek XX wieku tonie jeszcze w fascynującym XIX wieku - wtedy nauka przebijała cielesność człowieka z ciekawością początkujących patologów. Eleganccy wiktoriańscy lekarze przeprowadzali operacje bez znieczulenia w szpitalach dla biedoty, niemieccy lekarze zamykali ludzi w żelazne klatki każąc im uprawiać sex, studenci sztuk pięknych bez żenady odwiedzali prosektoria aby tam uczyć się anatomii.

Jazz i Faust - recenzja Czaju, 21 lutego 2003 Jazz i Faust w czasie swych przygód zajmują się takimi bzdurami, że sedno fabuły szybko znika nam z oczu. Wydaje się, że punktem kulminacyjnym jest spotkanie z tajemniczą wybranką Fausta, która kilkuminutowym "oświadczeniem" próbuje rozwiać nasze wątpliwości co do fabuły - w moim przypadku bez powodzenia.

Journeyman Project, The - wrażenia Aegnor Journeyman Project, The - recenzja PJ2099, 23 czerwca 2007 Pierwotnie The Journeyman Project dostępny był tylko dla użytkowników Maców, ale rok później ukazała się również wersja na PC. Niestety, działanie gry w obydwu wersjach było - krótko mówiąc - dalekie od satysfakcjonującego.

Keepsake - wrażenia Aegnor Keepsake - recenzja Davero, 20 kwietnia 2007 Zdecydowanie zaliczyć należy ją do puzzle-adventures, gier koncentrujących się na stawianiu gracza przed coraz to nowymi zagadkami, historię opowiadających niejako w tle, jako uzasadnienie dla zmierzenia się z kolejnymi trudnościami.

King's Quest I: Quest for the Crown - recenzja Reptil3, 27 marca 2006 Z historycznego punktu widzenia, King's Quest: Quest for the Crown należy się wysokie miejsce w panteonie sław. Sierra pokazała, że drzemie w niej ogromny potencjał, że potrafi tworzyć z rozmachem i nie boi się innowacji. Dziś jednak gra bardzo się przestarzała. Ubogość świata, kiepski parser poleceń, żadnych osób do rozmowy, nieintuicyjne zagadki, to tylko najpoważniejsze wady tego tytułu.

King's Quest II: Romancing the Throne - recenzja Reptil3, 11 kwietnia 2006 Po raz kolejny Roberta Williams wykorzystała bajki i podania ludowe do zaludnienia okolicy. I tak, w tej części znów spotkamy czarownicę (która oczywiście chce nas zjeść), oddamy przysługę Neptunowi, spotkamy Czerwonego Kapturka (wraz z Babcią i Wilkiem) a nawet zmierzymy się z hrabią Drakulą.

Knight Orc - recenzja Fean, 20 lipca 2007 Gra osadzona jest w Tolkienowskim świecie Śródziemia, mimo tego fabuła nie jest spójna z jakimkolwiek jego dziełem. Co ciekawe, nie szukamy sposobu na zbawienie świata jako mężny elf, czy rycerz gotów na walkę ze złem. Świat przyjdzie nam "oglądać" oczami pewnego orka, zwanego Grindleguts.

Książę i Tchórz - recenzja Galador, 15 stycznia 2003 Zagadki w Księciu i Tchórzu rozwiązuje się przeważnie dość łatwo i przyjemnie. Kłopot jednak w tym, że jeśli już gracz "zatnie się" w jakimś miejscu przygody, jedyną radą jest używanie wszystkich dostępnych przedmiotów na wszystkich podpisanych przedmiotach i osobach, we wszystkich dostępnych lokacjach.

Kurs: Wyspa Skarbów - wrażenia Virgo Kurs: Wyspa Skarbów - recenzja Aegnor, 27 stycznia 2008 Tradycyjnie już, Kheops wprowadziło do gry kilka eksperymentalnych ciekawostek, których nie widzieliśmy w poprzednich produkcjach. Najbardziej charakterystycznym novum są przeróżne węzły, które przyjdzie nam supłać na różnych etapach rozgrywki.

Largo Winch: Empire Under Threat - wrażenia Aegnor Largo Winch: Empire Under Threat - recenzja Davero, 8 lipca 2007 Largo Winch jest już od lat bohaterem komiksów, których scenarzystą jest Jean van Hamme, a rysownikiem Philippe Francq (a które powstały na podstawie powieści napisanych przez tego pierwszego). Również i historia opowiedziana w Empire Under Threat nie odbiega wiele od typowej komiksowej fabuły.

Larry 7: Miłość na Fali - recenzja Bartolomeo, 15 maja 2004 W drodze do zalicz... ekhm, zdobycia Pani Kapitan Larry (w polskiej wersji doskonała kreacja Jerzego Stuhra) nawiązuje mnóstwo znajomości. Poza licznymi paniami, które Laffer chce niezwłocznie uwieść, poznajemy kilka niebywale interesujących osobowości.

Last Express, The - wrażenia Aegnor Davero Last Express, The - recenzja Elum, 30 listopada 2003 Trudno napisać o wszystkich zaletach The Last Express w jednej, krótkiej recenzji. Jest to bowiem gra niezwykła i właściwie pozbawiona wad. A nawet jeśli ma jakieś wady, to są one tak sprytnie ukryte w kodzie gry, że nie udało mi się ich wyłapać...

Legend of Kyrandia, The - recenzja PJ2099, 10 czerwca 2007 Oto proszę Państwa, mamy Brandona - głównego bohatera gry. Na początku nie wiemy o nim nic, pod koniec gry posiadamy już praktycznie pełny komplet informacji, ale z tego wszystkiego i tak pamięta się głównie fakt, że jego ulubionym obuwiem są sandały.

Loch Ness - recenzja Aegnor, 20 czerwca 2007 W intrze wysłuchujemy relacji Camerona z jego najsławniejszej sprawy, a sama gra ma być taką właśnie retrospekcją. Nasz bohater nie zmienił się nic od tamtego czasu. I to dosłownie - nawet się nie przebrał, a w swoim biurze siedzi z kapeluszem na głowie. Uprzedzałem, że to dziwak.

Longest Journey, The - wrażenia Aegnor Elum Longest Journey, The - recenzja Galador, 3 grudnia 2002 O The Longest Journey można wypowiadać się wyłącznie w superlatywach. Jeśli jesteś miłośnikiem przygodówek, a nie masz jej w swojej kolekcji, powinieneś od razu rozbić skarbonkę. Gorąco polecam.

Loom - wrażenia Aegnor Loom - recenzja Davero, 27 lipca 2007 Według nietypowego zamysłu twórców intro do gry zostało zrealizowane w formie słuchowiska. Trwa ono niecałe pół godziny, wprowadzając w świat opowieści, informując o kluczowych - z jej punktu widzenia - wydarzeniach.

Lost Eden - recenzja Aegnor, 16 października 2006 Wszystkich przygodówkowych ortodoksów chciałbym uspokoić - elementy strategii w tej grze są zaledwie symboliczne. Nie ma żadnych cyferek, drzewek rozwoju ani elementów losowych. Budowa i umacnianie kolejnych fortec oraz toczenie walk z najeźdźcami sprowadza się do wykonania kilku typowo przygodówkowych zadań.

Machinarium - recenzja Matesko, 23 kwietnia 2010 Machinarium pochłania bez reszty i długo pozostaje w pamięci. Nie jest to może gra idealna, ale po prostu nie da się jej nie polubić. Dlatego oficjalnie umieszczam ją na mojej liście Gier Ulubionych na naprawdę wysokiej pozycji i polecam każdemu, kto żyw.

Martin Mystere: Operation Dorian Gray - recenzja Davero, 31 października 2006 Nazywa się Mystere. Martin Jacques Mystere. Przed nazwiskiem stawia "prof.", a pracuje dla nowojorskiej policji. Jako specjalista w dziedzinach archeologii i antropologii, bierze udział w rozwiązywaniu spraw specjalnych - pachnących większą tajemnicą.

Midnight Nowhere - recenzja Davero, 10 sierpnia 2007 Najbardziej lakoniczną diagnozą Midnight Nowhere w warstwie treściowej, mogłoby być chyba przypisanie jej Morbus Blureli, rozdwojenia jaźni. Temat oraz to, co widzimy na ekranie (podobnie jak zapowiedzi twórców) sugerują, że mamy do czynienia z thrillerem. Zachowanie bohatera - wręcz przeciwnie.

Moment of Silence, The - wrażenia Aegnor Elum Jackowsky Moment of Silence, The - recenzja Davero, 19 maja 2006 Choć rzeczywiście The Moment of Silence należy do gier, które nasi koledzy z zagranicznych serwisów określają mianem "story driven", to jednak nie ogranicza się ona li tylko do opowiadania graczowi pewnej historii.

Monkey Island 2: LeChuck's Revenge - wrażenia Aegnor Elum Monkey Island 2: LeChuck's Revenge - recenzja Houdini, 7 lipca 2006 W tej części, powiedzmy to sobie szczerze, niemal wszystko jest lepsze: i to, co rzuca się od razu w oczy jak też i to, na co w pierwszej chwili nie zwracamy uwagi, a co doceniamy dopiero w chwili drugiej, albo wręcz po ukończeniu zabawy.

Myst - recenzja Aegnor, 19 sierpnia 2006 Myst to fenomen wśród gier komputerowych. Stworzony przez dziewięcioosobowy zespół kierowany przez braci Miller, niewielkim nakładem finansowym (pracowali we własnej piwnicy), sprzedał się w niewyobrażalnej jak na tamte czasy ilości kilku milionów sztuk...

Myst III: Exile - wrażenia Aegnor Myst III: Exile - recenzja Virgo, 6 maja 2006 Stałem urzeczony opierając się o balustradę i obserwując roztaczający się przede mną półpustynny krajobraz. I chociaż po niebie nie przetaczała się ani jedna chmura, a wszystko pozostawało w nienaturalnym bezruchu, to nie mogłem oderwać oczu.

Myst IV: Objawienie - recenzja Davero, 5 stycznia 2009 Lokacje nie są już jednak tak statyczne jak w poprzednich częściach. Nie tylko woda faluje, a po niebie suną chmury, rzucające przesuwające się po ziemi cienie. Drzewa, pojedyncze liście poruszają na wietrze, po plaży spacerują kraby, w wodę nurkują szybujące pod niebem stworzenia, uwięzione na łańcuchu lewitują skały, pełgają światła i wyładowania elektryczne...

[wróć do początku]